Kiedyś chyba dotknęło mnie życie,
na jakiejś ławce w jakimś parku.
Nie wiem, czy to pamiętam.
I nie wiem nawet, czy byłam to ja.
Równie dobrze, mogła być to ona,
całkiem podobna do mnie.
Siedziała w trzeciej alei, jesienna całkiem, jak liście.
Pomarańczowy pasiasty szalik, niezasznurowane glany,
kolorowe rajstopy, długie kręcone włosy.
Ciemne te włosy i spódniczka krótka.
Teczka większa od niej samej, radosna ta teczka
i ona radosna. Tylko ten cień za nią, cień ponury,
przypominał chłopca o bladej twarzy.

Stawała się biała, szklista, już nie jak jesień,
jak zima. I dalej szła, taka radosna.

Ja nigdy nie mogłam być zimą.